Huwelijk

zij las de krant
en hij een boek
deelden samen
een kop koffie

Hair (or: To shave or not to shave?)

The last week I’ve spent a lot of time thinking about my hair. Not about the hair on top of my head (that’ll stay as long as it is, and will grow longer over time, for looks and headbanging purposes) but my bodily hair. I’m one of those women who is “blessed” with a lot of hair all over my body from a very young age on (my pubic hair started to grow around my 8th year). I started shaving my armpits when I was 12, and my legs when I was 14. By then I had already heard other girls whispering behind my back “how I dared to go to gymclass with shorts and unshaved legs”. I still don’t know if they meant it degrading or admiring, but I do know I started wearing pants which didn’t show my legs shortly thereafter.

Bodily hair is not considered feminine. It used to be a very masculine thing, but even that is under debate now: look at all the metro-males out there, with their hairless chests. If you have hair on your belly, your breasts, your legs, your armpits, or god help us, in your face, you are an abomination of femininity and you should be punished. By being called names, being called ugly, a lesbian, a feminist, a man in disguise.

We might have forgotten along the way that real women do have hair on their bodies, just as men have. This forgetfulness is not that weird since we only see pictures of hairless women in magazines, only hairless women on television (I always wonder how the women in programs like “Expedition Robinson” achieve their hairless armpits and legs). If you would believe the media, women have no hair. The one thing which could prove the opposite are the commercials for all kinds of ways to get rid of the hair under your armpits and on your legs: all kinds of ladyshaves with special lotions to make your more feminine, epilators which don’t hurt (*ahum*) and creams and waxes and many more. For some reason the women on these commercials always look very happy and hairless, even while demonstrating the product. Something must be wrong here.

So I’m taking a stand here. I stopped shaving my belly, which is now quite hairy. I have a somewhat “masculine” body-hair pattern (too much male hormones, probably), so you can imagine how it looks yourself. I still do my armpits and my pubic hair, because I think that is nicer. For me, not for “the rest of the world”. I still shave my legs, but not as much as I used to do. This probably won’t make much of a difference in the larger picture, but that’s not the point: I am showing my stand in this debate, and I’m acting it. For me personally this small act of defiance against the societal pressure on female hairlessness means quite a lot. Besides the fact it also saves me a lot of time and money.

Herfstverdriet

buiten stormt de herfst
vergieten de wolken mijn tranen
huilt de wind alleen voor mij

en als dan de winter komt
wordt al mijn pijn verstild, verstomd
de kou maakt alles kil

eerst de warme lentezon
de zomer maakt de cirkel rond
verwarmd ben ik, geheeld

maar nu is het nog herfst
het stormt

Tussen vier muren

Vandaag zit ik binnen, de hele ochtend al. En dat terwijl het buiten best mooi weer is. Misschien dat ik later vanmiddag wel even naar buiten ga, even een rondje door het park. Alhoewel, het is erg druk nog. Al die moeders met hun kinderen, het geschreeuw, geren, geduw, getrek. Dat hoeft voor mij nu ook weer niet, dat heb ik al gehad, zowel met kinderen als kleinkinderen, toen mijn man nog leefde. Dan zit ik liever hier, achter dit raam, waardoor ik de hele straat kan overzien.

Kon overzien, beter gezegd. De planten op de vensterbank zijn inmiddels enigszins doorgeschoten. Mijn dochter zal ze vast wel willen snoeien. Of weghalen, ja, helemaal weghalen is een goed plan. En dan nieuwe planten, geen geraniums dit keer.

Eerst dan maar wat eten, het is al twaalf uur geweest, dus is het tijd voor de lunch. Naar de keuken. Dan moet ik mijn stoel uit, de kamer door, de drempel over, de gang in, lade open voor het mes, kastje open voor het brood. Ach, nu bedenk ik me, ik heb geen brood meer in huis. Dan maar een koekje, de rol moet hier ergens liggen. Dat scheelt me direct een stukje lopen.

Ik heb hem! Hij was van de tafel gegleden, en onder de ladekast gerold. Gelukkig kon ik er met mijn stok nog net bij. Wel wat stoffig nu, maar vieze varkens worden niet vet, zei mijn moeder altijd. Hoe lang had ik die koekjes liggen eigenlijk?

Opeens is het donker. Ik zal wel even in slaap gevallen zijn. Mijn stoel zit goed, dus dan heb je dat soms. Ik zal het eerlijk toegeven, ik heb dat zelfs erg regelmatig, bijna elke nacht slaap ik wel hier. De stoel slaapt beter dan mijn eigen bed. Daarbij moet mijn bed hoognodig verschoond worden, dus tot die tijd slaap ik liever hier.

Mijn dochter doet dat normaal altijd, een beetje opruimen, wat schoonmaken. Het is te laat om nog naar het park te gaan. Te laat om nog even te gaan douchen ook, of om mezelf te wassen. De buren zouden maar denken. Maar slapen lukt natuurlijk ook niet meer. En het licht aan? Dat trekt maar inbrekers, dan zien ze zo wat ik in huis heb!

Misschien ga ik morgen naar het park. Maar dan alleen als het stil is, als er verder niemand is. En als mijn dochter is langs geweest. Als het weer mooi genoeg is, ik niet te moe ben, er een nieuwe jurk klaarligt, ik een ijsje mag halen, mijn man met me mee kan. Morgen.